تصویر های روشن که هر صبح توفیق تنفس درخت را در من تازه میکند.

آن ها که خواهند مرد و در فصلی نو بر شاخه ها خواهند درخشید. زمستان عمرت را گرامی بدار که آبستن بهاری نو خواهد بود . فصل ها در راهند.

          فکر یک بره روشن هستم

                         که بیاید علف خستگی ام را بچرد.

                                                              ... 

آزادی تنها یی و امنیت از فهمیده شدن زیرا کسانی که ما را می فهمندچیزی را در وجود ما به اسارت می گیرند.

من در کلبه فقیرانه خود چیزی را دارم که تو در عرش کبریایی خود نداری .

من چون تویی را دارم و تو چون خودی را نداری.

و تو تنها و بی مانندی ...

چه رنجی می کشد آن کس که انسان است و از احساس سرشار است.

این جوانه های باغ زندگی     این شکوفه های عشق

از سموم وحشی کدام شوره زار    رفته رفته خار میشوند؟...

این کبوتران برج دوستی  از غبار جادوی کدام کهکشان

گرگ های هار میشوند؟....

تا دگر باره با کلماتی که اکنون جز از فریب و بدی سخن نمیگوید

سرود نیکی و راستی بشنوم.

کوه ها در فاصله ها سردند

شانه هایت مجابم میکنند دربستری که عشق تشنگی است.